Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı Last Tango in Paris, sinema tarihinin en çok tartışılan ve etkili filmlerinden biridir. Film, Paris'te tesadüfen boş bir dairede karşılaşan, orta yaşlı Amerikalı dul Paul (Marlon Brando) ile genç nişanlı Jeanne (Maria Schneider) arasında gelişen anonim, sadece fiziksel arzuya dayalı bir ilişkiyi anlatır. İkili, kimliklerini ve geçmişlerini paylaşmadan, sadece cinsellik ve tutku üzerine kurulu bir buluşma düzeni oluşturur. Ancak bu anlaşma, kaçınılmaz olarak duygusal karmaşa ve yıkıcı sonuçlara yol açar.

Marlon Brando, Paul rolüyle olağanüstü bir performans sergiler. Karakterinin derin acısını, öfkesini ve kırılganlığını, doğaçlama anlatımlara da yer vererek unutulmaz bir şekilde yansıtır. Maria Schneider ise Jeanne karakterinin masumiyet, merak ve isyan dolu yolculuğunu inandırıcılıkla taşır. Bertolucci'nin yönetmenliği, görsel bir şiir yaratır; Paris'in kasvetli atmosferi, Vittorio Storaro'nun muhteşem görüntü yönetimiyle birleşerek karakterlerin iç dünyalarının bir yansımasına dönüşür.

Last Tango in Paris, yalnızlık, yas, özgürlük arzusu ve insan ilişkilerindeki güç dinamiklerini cesur ve rahatsız edici bir şekilde sorgular. Seyirciyi, sevgi ile tutku, yakınlık ile mesafe arasındaki ince çizgide düşündürür. Dönemi için devrim niteliğindeki açık sahneleriyle sansasyon yaratan film, aynı zamanda derin bir psikolojik drama olarak da okunabilir. Sinema diline getirdiği yenilikler ve oyuncu yönetimiyle bir dönüm noktası sayılan bu film, olgun izleyicilere hitap eden, üzerine uzun uzun düşünülecek güçlü bir sanat eseridir.