Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölümün eşiğindeki bir adamın, Aleksei'nin, zihninde canlanan anılarını, rüyalarını ve düşüncelerini lirik bir dille perdeye yansıtır. Olay örgüsünden ziyade duygu ve imgelerle ilerleyen yapım, izleyiciyi karakterin çocukluğuna, annesiyle ilişkisine, savaşın yarattığı travmalara ve Sovyet Rusya'nın kolektif hafızasına doğru büyülü bir yolculuğa çıkarır.

Tarkovski'nin yönetmenliği, filmi basit bir biyografik anlatının çok ötesine taşır. Görüntü yönetimi, doğa unsurlarının (su, ateş, rüzgar) kullanımı ve zamansal geçişlerdeki ustalık, 'Mirror'ı bir sinema şaheserine dönüştürür. Oyunculuk performansları, özellikle Margarita Terekhova'nın hem anne hem de karısı rollerindeki etkileyici ve nüanslı canlandırması, filmin duygusal derinliğine büyük katkı sağlar. Anlatının parçalı yapısı, izleyiciden aktif bir katılım ve yorum bekler.

'Mirror' izlenmesi gereken bir filmdir, çünkü yalnızca bir hikaye anlatmaz; bir deneyim sunar. Bellek, zaman, ölüm ve aidiyet gibi evrensel temaları, görsel bir şiir gibi işler. Tarkovski'nin otobiyografik öğelerle beslediği bu yapım, kişisel olanla tarihsel olanı birbirine ustaca dokur. Seyirci, karakterin içsel monologları ve dalgalanan anıları aracılığıyla, 20. yüzyıl Rusya'sının ruh haline ve insanlık durumunun ortak paydalarına dair derin bir kavrayış kazanır. Görsel olarak büyüleyici, duygusal olarak sarsıcı ve entelektüel olarak tatmin edici bu film, sinemanın ne kadar sanatsal bir ifade aracı olabileceğinin kanıtıdır.